สาดดดด วันนี้ขอสาดแรงๆหน่อย.. ไปดู National Treasure ที่ Grand EGV มา นั่งติดกับชาย 2 คน คนนึงคนปากโคตรเหม็นลมหายใจก็เหม็น.. หายใจทีนึง.. โอ้วว้าว แทบตาย.. นึกถึงตอนที่ไปดู star dust เลยหว่ะ.. นั่งติดกับคู่แฟน กลิ่นแอลกอฮอล์หึ่งเลย.. กรูเกลียดลมหายใจแอลกอฮอล์ที่สุด แมร่งไม่มีสมาธิดูหนังเลยหว่ะ..… Read More »24 Dec 07 : Christmas Eve ขนลุก บรึ่ยยย..
วันนี้มี activities เยอะหน่อยก็เลยมีเรื่องเขียน 🙂 ตอนบ่ายที่บริษัทมีซ้อมหนีไฟ สัญญาณเตือนภัยเสียงน่ารักสุดๆ สงสัยใส่ polyphonic ได้คงใส่ไปแล้ว.. ตอนซ้อมนี่.. โอ้โห พี่ไทย ซ้อมซะ.. กว่าจะย่างก้าวได้แต่ละก้าว นี่ถ้าเกิดไฟไหม้จริงๆคงโดนครอกตั้งแต่คิดจะเดินออกจาโต๊ะแล้วหล่ะ.. หึๆ.. ลงไปที่จุดนัดพบก็มีโชว์ดับไฟ ด้วยวิธีการสาธิตพื้นฐานคือถังแก๊สจุดไฟ กับ ถังดับเพลิง ดูไปเพลินๆ.. เพลินจริงๆ เพลินจนลืมว่า เย้ดดด.. วันนี้ต้องไป… Read More »18 Dec 07 : 1 วันกับชีวิตอิสรภาพ
ครั้งนี้ถือเป็นการเดินทางออกนอกประเทศเป็นครั้งที่สอง นับตั้งแต่เดินทางไป Train กับ Nokia ที่สิงคโปร์เมื่อ 2 ปีที่แล้ว น่าแปลกใจที่วันเดินทางตรงกันพอดีเลย ต่างกันแค่ช่วงเวลาเดินทางเท่านั้น.. แม้ว่าครั้งนี้เราจะเดินทางไปต่างประเทศด้วยการเดินข้ามประเทศก็เถอะ.. ก็ถือว่าไปเที่ยวต่างประเทศใช่มะ 🙂 อย่างน้อยมันก็เป็นความสุขเล็กๆที่เราได้ทำตามที่เคยสัญญากับตัวเองมาไว้แต่เด็ก.. อยากรู้ป่าว?.. ความฝันของเด็กหน่ะอย่าไปสนใจเลยเนาะ.. ที่จริงเคยเขียนไว้ตอนไปสิงคโปร์แล้วล่ะ.. อยากรู้ก็ไปลองอ่านแล้วกันนะ.. พูดถึงทริปโดยรวมเลยดีกว่า ไม่อยากลงรายละเอียดมาก.. ทริปนี้ถือเป็นทริปที่ทรหดพอสมควรเลย สำหรับใครที่คิดว่าไปกับทัวร์แล้วจะสบายก็ต้องคิดใหม่เลยล่ะ.. ลำพังการท่องเที่ยวในลาวก็ลำบากอยู่แล้ว.. แม้ว่าจะมีการ… Read More »7-10 Dec 07 : Southern Laos : The land of accident..
คงถึงเวลาที่ต้องเลิกเศร้าได้แล้วล่ะมั้ง.. เป็นเวลาเกือบ 1 เดือน.. ที่เราใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ได้พินิจพิจารณาสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต.. ได้มองได้เห็นในหลายๆแง่มุมไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสมาก่อน.. ได้จมกับความทุกข์สุดๆ (แค่คงไม่เท่าจุดต่ำสุดของชีวิตใน blog แรกๆ) ในขณะเดียวกันก็ได้สัมผัสกับสิ่งที่สุขสุดๆเหมือนกัน.. แต่ก็เป็นตัวเราเองนี่ล่ะ.. ที่นำพาความสุขเหล่านั้นจมไปกับความทุกข์ด้วย.. ทุกอย่างก็เลยมองดูแย่ไปหมด.. เรารู้.. เราเห็น.. เราเคยผ่านเหตุการณ์แย่ๆมาหลายอย่าง.. และก็มั่นใจว่า.. สักวันเราต้องผ่านความทุกข์เหล่านั้นมาได้.. มันต้องมีสักวัน.. แต่เราเลือกที่จะจมอยู่กับมันสักพักเพื่อให้ตัวเองได้มองเห็นแง่มุมอะไรต่างๆมากขึ้น.. เอามาเป็นบทเรียนล้ำค่า.. เพื่อให้ดำรงชีวิตต่อไป.. … Read More »7 Dec 07 : ความจริงที่ต้องเผชิญ..
หลังจากเรื่องราวที่ผ่านมาหลายเรื่อง.. มันทำให้น้ำตาเราไหลออกมาไม่หยุด.. มันคงไม่กี่วัน และหวังว่าจะเป็นเพียงน้ำตาหยดสุดท้าย.. แต่มันก็ไม่ได้สมดังหวังหรอก.. กับการที่เราต้องการทำดีเพื่อใครสักคน.. กับการที่เคยทุ่มสุดชีวิตเพื่อหวังให้ทุกอย่างดีขึ้น.. แต่มันก็ไม่เป็นผลเลย.. จนถึงวันนี้ ยาวมาจนถึงวันนี้.. มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย.. ทุกอย่างแย่ลง.. แล้วเราจะอยู่อย่างไร.. นั่นเป็นสิ่งที่เราสมควรได้รับงั้นเหรอ??.. น้ำตาที่คิดว่าจะหมด.. มันก็ยังคงไหลเสมอ.. คงไม่มีคำว่าน้ำตาหยดสุดท้ายสำหรับเรา..ใช่ไหม?.. แม้เราจะแข็งเป็นหินก็ตามที.. เรายังคงต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปใช่ไหม??..